Dobra, kończę z historią mojego życia.
Jeszcze w Stanach nie jestem i pomimo że wiem bardzo dobrze co mnie czeka i mogłabym o tym napisać wolę zacząć od tego jakim cudem jadę uczyć się do innego kraju w liceum (jak wiecie na studiach jest mnóstwo programów zagranicznych i łatwiej jest się załapać na studia zagraniczne w sensie logistycznym - jesteście już pełnoletni).
Więc od początku. Chodzę do szkoły, w której jest zarówno gimnazjum jak i liceum, która organizuje co roku wyjazd do USA na stypendium fundowane przez jednego z założyciela szkoły do której jadę (Thomas Jefferson School) i właśnie tamtą szkołę ( nie jestem pewna jak wygląda podział wkładu z obu stron także tu nie powiem jak jest dokładnie). Każdy uczeń naszej szkoły w klasie 3 gimnazjum - wtedy by jechał na 1 liceum, lub w 1 liceum - chcąc jechać na 2 może zdecydować się na to czy chciałby spróbować powalczyć o stypendium. Zdarza się że jest tylko jedna osoba jak było w tamtym roku i pojechała moja przyjaciółka bądź więcej tak jak było kiedy ja się o nie starałam. U mnie wyglądało to tak, że na samym początku zgłosiło się 5 osób i wszyscy mieliśmy rozmowę z egzaminatorką w naszej szkole i oddawaliśmy eseje które mieliśmy napisać część zrezygnowała, część odrzucili i tak zostałam ja i jeszcze jedna osoba. W tym momencie myślałam że już muszę się żegnać ze stypendium bo jakby porównać nas dwie, to nikt o zdrowych zmysłach by mnie nie wybrał... A jednak. Na samą decyzję czekałyśmy od czasu wyłonienia nas dwóch do otrzymania samego maila którą wybrali chyba ok. 2 miesięcy, ale niesamowicie się to ciągnęło. W zasadzie aż tak mnie to nie irytowało, i tak byłam święcie przekonana, że nie polece. I wtedy przyszedł e-mail, jakiś tydzień po moich urodzinach. I powiem tak - nigdy bym się nie spodziewała swojej reakcji. Kiedy otworzyłam wiadomość pierwsze co zrobiłam to zaczęłam piszczeć, po czym przeczytałam go jeszcze z piętnaście razy i później zadzwoniłam do mojej wychowawczyni mówiąc prawdopodobnie bardzo trzęsącym się głosem "bo ja chyba jadę, czy mogłabym przesłać pani tego maila?" bo w dalszym ciągu nie wierzyłam do końca w to że to się na prawdę dzieje, byłam prezkonana, że mam jakieś problemy z oczami albo po prostu mi się to śni. Kiedy zostało potwierdzone iż dobrze zrozumiałam poszłam do mojej mamy która spała i jej odpowiedź to było "aha, fajnie".. no ale czego można się spodziewać po śpiącej osobie, później zadzwoniłam do taty którego poetycka odpowiedź brzmiała "to w sumie dobrze, ale też nie". Następnie dowiedziała się o tym Kamila do której dzwoniłam kilka razy bez przerwy mając gdzieś, że właśnie siedzi w kinie i średnio może rozmawiać, ale sytuacja wyższego rzędu - musiała odebrać. W tym samym dniu ale później dowiedziała się moja siostra i Ala, moja przyjaciółka która właśnie poprzedni rok szkolny spędziła na tym stypendium, bo po co sprawdzać facebooka(?) i dotarcie do niej było wyzwaniem. Oprócz tego dowiedziała się prawdopodobnie połowa ludzi których ja i moi rodzice znają (bo po co się ograniczać).
Czemu zdecydowałam się na wyjazd ? W zasadzie marzyłam o tym odkąd dowiedziałam się, że coś takiego w ogóle istnieje i rok temu oddałabym wszystko, żeby móc polecieć. Jednak zaraz przed tym jak w pełni szczęścia wypełniłam formularz zgłoszeniowy mój tata zaskoczył mnie mówiąc nie, jesteś za młoda, może za rok i pomimo wcześniejszych rozmów na ten temat (pozytywnie rozpatrzonych) i moich różnorodnych form przekonywania nie udało mi się. Kiedy Ala była już w Stanach i zobaczyłam jak ciężka jest tamta szkoła i że tam rzeczywiście trzeba się uczyć doszłam do wniosku, że może to nie dla mnie. Siedziałam albo na WOSie albo na historii kiedy ktoś przyszedł do klasy i ogłosił, że jakby ktoś chciał spróbować to musi podejść po formularze do sekretariatu i jakoś nikt wtedy nie wydawał się super zainteresowany, ja tak się miotałam bo w sumie widziałam ile pracy trzeba w to włożyć ale z drugiej strony pozostało mi to niespełnione marzenie żeby wyjechać. Nauczycielka która prowadziła wtedy lekcje opowiedziała ile ona zyskała po swoim wyjeździe do szkoły w USA i to było coś co mnie naprawdę przekonało, stwierdziłam że nic nie stracę i zgłosiłam się. Była to chyba najszybciej podjęta ważna decyzja dotycząca mojego życia bo miałam dwa dni żeby się zgłosić, a jestem typem który lubi mieć wszystko dokładnie przemyślane i przygotowane.
Koniec końców dalej ciężko jest mi uwierzyć w to, że właściwie za tydzień lecę i przez ponad 3 miesiące nie zobaczę ani znajomych ani rodziny i jakoś się specjalnie nie stresuje (generalnie na codzień jestem panikarą więc jest to bardzo dziwne) i w sumie nie odczuwam jakby coś się zmieniało, poza faktem że moja mama panikuje, bo jadę do St. Louis, gdzie w tym momencie są zamieszki, co prawda w innej części miasta niż ja będę.
To chyba byłoby na tyle mojego wywodu, jak macie jakieś pytania zadawajcie w komentarzach, odpowiem w następnym poście :)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
